Zanim zaczniemy udawać, że „jakoś to działa”, trzeba powiedzieć jasno: obecny system edukacji w Polsce jest niewydolny i szkodliwy dla młodych ludzi.

Szkoła coraz rzadziej uczy, a coraz częściej tresuje. Tresuje do rozwiązywania testów, do wpasowywania się w klucz, do milczenia i podporządkowania. Liczy się nie to, czy rozumiesz — tylko czy odtworzysz. Nie to, kim jesteś — tylko jaką cyfrę dostaniesz na koniec.

Materiał jest przeładowany do granic absurdu. Tempo zabija ciekawość, a presja zabija zdrowie psychiczne. Uczniowie funkcjonują od sprawdzianu do sprawdzianu, od stresu do stresu. Coraz młodsi ludzie są wypaleni, zniechęceni i przekonani, że są „za głupi”, bo system nie potrafi wykorzystać ich potencjału.

I nie — to nie jest „hartowanie charakteru”.
To marnowanie talentów na masową skalę.

Co kilka lat dostajemy „reformę”, która w praktyce oznacza chaos. Zmiany programów, egzaminów i zasad wprowadzane bez realnych konsultacji z uczniami i nauczycielami. Edukacja stała się polem politycznej walki, a nie miejscem rozwoju. Każda władza chce zostawić po sobie ślad — a płacą za to kolejne roczniki.

Ten system nie jest neutralny.
On produkuje posłusznych, zmęczonych ludzi, którzy boją się popełniać błędy i myśleć samodzielnie. A potem dziwimy się, że młodzi nie mają odwagi, inicjatywy i wiary w siebie.

To nie jest atak na nauczycieli — oni często robią więcej, niż pozwala im system.
To jest akt oskarżenia wobec mechanizmu, który od lat udaje, że „edukuje”, a w rzeczywistości blokuje rozwój.

Ten artykuł nie jest jeszcze o burzeniu.
Jest o nazwaniu rzeczy po imieniu.

Bo dopóki będziemy udawać, że „tak musi być”,
dopóty nic się nie zmieni.

A teraz pytanie, którego nie da się zbyć:
czy szkoła ma służyć systemowi — czy ludziom?